Alexander Vasilyevich Suvorov

                                      Alexander Vasilyevich Suvorov ภาษารัสเซีย Алекса́ндр Васи́льевич Суво́ров, 
วันเกิด แบบเก่า 24 November [แบบใหม่ 13 November 1729 แบบเก่า 1730
วันเสียชีวิต 18 May [แบบใหม่ 6 May] 1800 
ตำแหน่งที่ได้รับ
    Count Suvorov of Rymnik (граф Рымникский ***ตำแหน่ง Count ขุนนางในยุโรป ฐานะเทียบเท่่า ท่่านเอิร์ล ในอังกฤษ),
    Prince of Italy (князь Италийский),
    Count of the Holy Roman Empire, national hero of Russia, was the last Generalissimo of the Russian Empire. ตำแหน่งผู้บัญชาการทหารสูงสุดของจักรวรรดิ์รัสเซีย เป็นตำแหน่งสุดท้าย ซึ่งได้รับการสถาปนาพิเศษในฐานะวีรบุรุษของชาติ

Suvorov is one of the few generals in history who never lost a battle, being undefeated in over 60 large battles while always having numerical disadvantage.He was famed for his military manual The Science of Victory and noted for several of his sayings, including "What is difficult in training will become easy in a battle", "The bullet is a mad thing; only the bayonet knows what it is about", and "Perish yourself but rescue your comrade!". He taught his soldiers to attack instantly and decisively: "Attack with the cold steel! Push hard with the bayonet!" He joked with the men, calling common soldiers 'brother', and shrewdly presented the results of detailed planning and careful strategy as the work of inspiration

นายพลซูวาโรฟ เป็นทหารหนึ่งในไม่กี่คนในประวัติศาสตร์ ที่ไม่เคยรบแพ้ใคร ตลอดการรบใหญ่ๆกว่า ๖๐ ครั้ง ในขณะที่มีหลายครั้งที่อยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบ เขามีชื่อเสียงด้านศาสตร์หรือวิชาการต่อสู้ในการรบเพืื่อให้ได้ชัยชนะ คำพูดที่เขาเคยพูดไว้ในตำราหลายๆประโยค เช่น
      สิ่งที่เราคิดว่ายากเย็นในขณะที่ฝึก มันจะกลายเป็นเรื่องง่ายๆ เมื่้อคุณอยู่ในสนามรบ ,
      กระสุนปืนเป็นแค่ลูกตะกั่วธรรมดา แต่ดาบปลายปืนในมือนี่สิ มันรู้ว่าจุดหมายคืออะไร
      จงสละชีพตัวเอง เพื่อรักษาชีวิตเพื่อนทหาร
เป็นต้น เขาสอนให้ทหารของเขา ต่อสู้อย่างสุดกำลังและเฉียบขาด โจมตีด้วยแท่งเหล็กที่เย็นเฉียบและเสียบให้มิดด้วยดาบปลายปืนในมือ บางทีเค้าก็พูดตลกๆกับทหารของเขา เขาเรียกทหารของเขาว่า พี่น้อง และแสดงรายละเอียดการวางแผนกลยุทธการรบอย่างละเอียดถี่ถ้วน ทำให้เป็นแรงบันดาลใจให้เหล่าทหารมั่นใจว่า ด้วยยุทธวิธีการรบแบบนี้ พวกเขาต้องรบชนะอย่างแน่นอน

Early life and career
Suvorov was born into a noble family originating from Novgorod at the Moscow mansion of his maternal grandfather Fedosey Manukov (Manukyan), an Armenian landowner from Oryol Governate and an official of Peter I. Fedosey Semyonovich Manukov is the first Armenian to have been officially conferred the highest officer’s title of general.

ช่วงต้นของชีวิตและการทำงาน
นายพลซูวาโรฟ เกิดใสตระกูลขุนนางจากเมืองนาฟโกรัด ในคฤหาสน์ของบรรพบุรุษทางสายแม่ หรือท่านตาชื่อ เฟโดเซฟ มานูคอฟ หรือมานูคูอัน ในเมืองมอสโคว์ เขาเป็นเจ้าของที่ดินแถบอาร์เมเนียน เป็นข้าราชการของของซาร์ปีเตอร์ที่ ๑ แห่งเมืองโอรูอัล หรือโอเรนเบิร์ก ในรัสเซีย เฟโดซี่ย์ ซีมูอันโนวิช มานูคอฟ เป็นชาวอาร์เมเนี่ยนคนแรกที่ได้รับพระราชทานตำแหน่งข้าราชการระดับสูงที่สุดของนายทหาร

His father, Vasiliy Suvorov, was a general-in-chief and a senator in the Governing Senate, and was credited with translating Vauban's works into Russian. His paternal ancestors had emigrated from Sweden in 1622. His mother, Avdotya Fyodorovna née Manukova, was the daughter of Fedosey Manukov and part of an Armenian noble family from Artsakh. She is buried in Moscow in the Armenian Vagankovo Cemetery. The inscription on her tombstone says says: "Manukova-Suvorova Avdotia".

พ่อของเขาชื่อ วาสิลี่ ซูวาโรฟ เคยเป็นนายทหารระดับหัวหน้า และยังเป็นสมาชิกสภาสูงในวุฒิสภา และได้รับการมอบหมายให้เป็นผู้แปลผลงานขอว โวบาน(หนึ่งในองคมนตรีของพระเจ้าหลุยส์ที่ ๑๔ แห่งฝรั่งเศส )เป็นภาษารัสเซีย  บรรพบุรุษทางสายพ่ออพยพมาจากสวีเดินในปี ๑๖๒๒ แม่ของเขา ชื่อ อาฟโดเทีย ฟูอาดาโรฟนา นีเย มานูโคว่า เป็นบุตรสาวของ เฟโดซี่ มานูคอฟ เป็นเชื้อสายครอบครัวขุนนางอาร์เมเนียน จากอาทซัค เธอถูกฝังในมอสโคว์ ในสุสานของ อาร์เมเนียน วากานโกวา บนหลุมศพของเธอมีคำจารึกไว้ว่า มานูโควา ซูวาโรว่า อาฟโดเทีย

He told the Swedish ambassador to Russia in 1791 that his paternal family came from Sweden, their surname Suvorov comes from words "sywe" and "wara", syvä meaning "deep" and vaara meaning "hill" or "danger". His maternal family surname Manukov was the Russified version of Manukyan, originating from the common Armenian first name "Manuk", meaning "child" or "young".Also in Armenian, the word suser means "sword", meaning a possible influence from his Armenian ancestry.

ในปี คศ. ๑๗๙๑ นายพลซูวาโรฟบอกกับฑูตชาวสวีเดนที่อยู่ในรัสเซียว่า ตระกูลทางบิดาของเขา มาจากสวีเดน นามสกุล ซูวาโรฟ มาจากคำว่า ซูเว และ วารา ซูเว หมายถึง ลึก และวารา หมายถึงภูเขา หรืออันตราย  ตระกูลทางมารดาใช้นามสกุล มานูโคฟ ซึ่งเป็นภาษารัสเซียที่ใช้กันในหมู ชาวมานูคูอาน ที่มีถิ่นกำเนิดในดินแดนอาร์มาเนียน คำแรก มานุค หมายถึงเด็ก หรือ วัยรุ่น คำว่า ซูเซอร์ หมายถึงดาบ นั่นจึงหมายถึง พลังอำนาจทั้งหลาย เขาได้รับมาจากบรรพบุรุษของเขานั่นเอง

As a boy, Suvorov was a sickly child and his father assumed he would work in civil service as an adult. However, he learned to read French, German, Polish, and Italian, and devoted himself to intense study of several military authors including Plutarch, Quintus Curtius, Cornelius Nepos, Julius Caesar, and Charles XII. He tried to overcome his physical ailments through rigorous exercise and exposure to hardship. His father, however, insisted that he was not fit for the military. When Alexander was 12, General Gannibal, who lived in the neighborhood, overheard his father complaining about Alexander, and asked to speak to the child. Gannibal was so impressed with the boy that he persuaded the father to allow him to pursue the career of his choice. Suvorov entered the army in 1748 and served in the Semyonovsky Life Guard Regiment for six years. During this period he continued his studies attending classes at Cadet Corps of Land Forces. He gained his first battle experience fighting against the Prussians during the Seven Years' War (1756–1763). After repeatedly distinguishing himself in battle Suvorov became a colonel in 1762, aged around 33. 

ในขณะที่ยังเป็นเด็กอยู่ เด็กชายซูวาโรฟ เป็นเด็กขี้โรค พ่อของเขาจึงคิดเอาไว้ว่า เขาน่าจะได้ทำงานแบบพลเรือน เหมือนผู้ใหญ่คนอื่นๆ อย่างไรก็ตาม เขาก็ได้เรียนภาษาฝรั่งเศส เยอรมัน โปแลนด์ และภาษาอิตาลี และอุทิศตัวเอง ในการเรียนรู้อย่างเข้มข้น อ่านบทความทางการทหารมากมาย อาทิเช่น พลูตาช, ควินตัส เคอทิอุส, คอร์เนลิอุส เนโพส, จูเลียส ซีซาร์ และพระเจ้าชาร์ลส ที่ ๑๒ เขาพยายามเอาชนะความอ่อนแอทางร่างกาย ด้วยการออกกำลังกายอย่างหนัก ทุกข์ทรมานอยู่กลางแดดจ้า แต่พ่อของเขาก็ยังยืนยันว่า เขาไม่เหมาะที่จะทำงานในกองทัพอเมื่อเขาอายุ ๑๒ ปี เพื่อนบ้านคนหนึ่งของเขาชื่อ นานพลกันนิบาล ได้ยินเสียงพ่อบ่นเกี่ยวกับอเล็กซานเดอร์ เขาจึงเข้ามาขอคุยกับเด็กชาย นายพลกันนิบาล ประทับใจในตัวเด็าย เขาจึงหว่านล้อมพ่อ ให้อนุญาตให้ด็กชายในการเลือกอาชีพด้วยตัวเขาเอง ซูวาโรฟ ได้เข้าไปทำงานในกองทัพ ในปี คศ ๑๗๔๘ และทำงานในกองทหารองครักษ์ หนึ่งในสองกองทหารองครักษ์ที่เก่าแก่ แห่งกองทัพจักรพรรดิรัสเซีย เป็นเวลา ๖ ปี ในระหว่างนั้น เขายังคงเข้าเรียนในโรงเรียนฝึกทหารของกองทัพบก สงครามแรกที่เขาได้เข้าร่วม คือสงครามกับชาวปรัสเซีย ในสงคราม ๗ ปี (๑๗๕๖ ถึง ๑๗๖๓) หลังจากนั้น เขาก็ปรับปรุงตัวเองอย่างต่อเนื่องจากประสบการณ์การรบในสงคราม และได้เลื่อนยศเป็นนายพัน ในปี คศ. ๑๗๖๒ เมื่ออายุ ๓๓ ปี

As battle-tested as he was, Suvorov next served in Poland during the Confederation of Bar, dispersed the Polish forces under Pułaski, captured Kraków (1768) paving the way for the first partition of Poland between Austria, Prussia and Russia, and reached the rank of major-general.

สำหรับซูวาโรฟ ทุกสงครามคือการทดสอบตัวเอง เขาพัฒนาตัวเองขึ้นเรื่อยๆ สงครามต่อมาในโปแลนด์ เป็นสงครามสมาพันธ์รัฐระหว่างพวกขุนนางและพวกผู้ดี กับพวกชนชั้นสูงที่นับถือศาสนาโรมันคาทอลิค กองกำลังชาวโปแลนด์กระจายไปทั้วภายใต้การนำของโปลาสกี้ คราสโคว์ ถูกจับในปี ๑๗๖๘ ในขณะเดินทางไปในการแบ่งแยกของโปแลนด์ในครั้งแรกระหว่าง ชาวออสเตรีย ปรัสเซีย กับรัสเซีย และซูวาโรพ ก็ได้รับตำแหน่ง นายพล ในที่สุด 

The Russo-Turkish War of 1768–1774 saw his first successful campaigns against the Turks in 1773–1774, and particularly in the Battle of Kozluca, he laid the foundations of his reputation, becoming a lieutenant-general in 1774. His later earned victories against the Ottomans bolstered the morale of his soldiers who were usually outnumbered. His astuteness in war was uncanny.

สงครามรัสเซีย เตอรกี ในปี 1768–1774 เขาได้พบความสำเร็จครั้งแรกในการต่อสู้กับชาวเตอร์ก ในปี 1773–1774 และได้เข้าร่วมในสงคราม คอสลูซา เขาเป็นคนวางแผนปฏิการ เนื่องมาจากชื่อเสียงกิตติศัพท์ของเขาเอง และได้รับการสถาปนายศเป็นพลโท ในปี 1774 เขาชนะสงครามกับชาวออตโตมาน ซึ่งมีผลทำให้ทหารที่มีจำนวนน้อยกว่าศัตรู มีขวัญมีกำลังใจและเข้มแข็งขึ้น ไหวพริบและปฏิพานในการทำสงครามของเขาเป็นสิ่งที่น่ามหัศจรรย์ จนไม่อาจอธิบายได้

In 1774, Suvorov was dispatched to suppress the rebellion of Pugachev, who claimed to be the assassinated Tsar Peter III, but arrived at the scene only in time to conduct the first interrogation of the rebel leader, who had been betrayed by his fellow Cossacks and was eventually beheaded in Moscow.

ในปี 1774 พลโทซุวาโรฟ ถูกส่งไปปราบกบถปูกาเชฟ นายพลนอกราชการที่่ก่อการกบถ ในสมัยพระนางแคเธอรีนที่ ๒ ยึดอำนาจในรัสเซีย เขาถูกกล่าวหาว่า เป็นคนสังหาร ชาร์ ปีเตอร์ที่ ๓ แต่เมื่อซูวาโรฟมาถึง เขากลับได้เห็นภาพผู้นำกลุ่มก่อการคนแรกถูกสอบสวน โดยทหารของเขาที่ชื่อ คอสแสก ได้ทรยศเขา และเขาถูกตัดศีรษะในมอสโคว์

Battles against the Ottoman Empire
From 1777 to 1783 Suvorov served in the Crimea and in the Caucasus, general of infantry in 1786, upon completion of his tour of duty there. He commanded the Russian troops in the Crimea from 1782 to 1784 and, on behalf of Empress Catherine II, organized the resettlement of Armenian migrants displaced from Crimea and gave them permission to establish a new city, named Nor Nakhichevan by the Armenians. Suvorov is considered one of the historical founders of the city. Earlier, in 1780, on behalf of Prince Grigory Potemkin, Suvorov participated in a meeting together with fellow prominent Russian Armenians Ivan Lazarev and Osip Argutinsky for drafting the rehabilitation of the Armenian statehood and was even appointed the Commander of Astrakhan by Russian troops, who were supposed carry out the liberation of Armenia. However, the movement of Russian troops into the south Caucasus was not carried out.

สงครามกับอาณาจักรออตโตมาน
จากปี คศ. 1777 ถึงปี คศ. 1783 นายพลซูวาโรฟ เข้าร่วมสงคราม ในแหลมไครเมียและคอเคซัส  ในฐานะนายพลแห่งกองทหารราบ ในปี 1786 

From 1787 to 1791 he again fought the Turks during the Russo-Turkish War of 1787–1792 and won many victories; he was wounded twice at Kinburn (1787), took part in the siege of Ochakov, and in 1789 won two great victories at Focşani and by the river Rymnik.

In both these battles an Austrian corps under Prince Josias of Saxe-Coburg participated, but at the battle of Rymnik Suvorov was in command of the whole allied forces.

For the latter victory, Catherine the Great made Suvorov a count with the name "Rymniksky" in addition to his own name, and the Emperor Joseph II made him a count of the Holy Roman Empire.

On 22 December 1790 Suvorov successfully stormed the reputedly impregnable fortress of Ismail in Bessarabia. Turkish forces inside the fortress had the orders to stand their ground to the end and haughtily declined the Russian ultimatum. Their defeat was seen as a major catastrophe in the Ottoman empire, but in Russia it was glorified in the first national anthem, Let the thunder of victory sound!

Suvorov announced the capture of Ismail in 1791 to the Tsarina Catherine in a doggerel couplet.[12]

Battles against Polish uprising
Immediately after the peace with the Ottoman Empire was signed, Suvorov was again transferred to Poland, where he assumed the command of one of the corps and took part in the Battle of Maciejowice, in which he captured the Polish commander-in-chief Tadeusz Kościuszko. On November 4, 1794, Suvorov's forces stormed Warsaw and captured Praga, one of its boroughs.

The massacre of approximately 20,000 civilians in Praga[13] broke the spirits of the defenders and soon put an end to the Kościuszko Uprising. According to some sources [14] the massacre was the deed of Cossacks who were semi-independent and were not directly subordinate to Suvorov. The Russian general was supposedly trying to stop the massacre and even went to the extent of ordering the destruction of the bridge to Warsaw over the Vistula River [15] with the purpose of preventing the spread of violence to Warsaw from its suburb. Other historians dispute this,[16] but most sources make no reference to Suvorov either deliberately encouraging or attempting to prevent the massacre.[17][18]

Suvorov sent a report to his sovereign consisting of only three words: "Hurrah, Warsaw's ours!" (Ура, Варшава наша!). Catherine replied in two words: "Hurrah, Field-Marshal!" (rus. Ура, фельдмаршал!—that is, awarding him this title). The newly appointed field marshal remained in Poland until 1795, when he returned to Saint Petersburg. But his sovereign and friend Catherine died in 1796, and her son and successor Paul I dismissed the veteran in disgrace.

Suvorov's Italian campaign[edit]

Exiled Suvorov receiving the Emperor's order to lead the Russian army against Napoleon.
Main article: Italian and Swiss expedition (1799–1800)
Suvorov spent the next few years in retirement on his estate Konchanskoye near Borovichi. He criticised the new military tactics and dress introduced by the emperor, and some of his caustic verse reached the ears of Paul. His conduct therefore came under surveillance and his correspondence with his wife, who had remained at Moscow—for his marriage relations had not been happy—was tampered with.

It is recorded that on Sundays he tolled the bell for church and sang among the rustics in the village choir. On week days he worked among them in a smock-frock. However, in February 1799 Paul summoned him to take the field again, this time against the French Revolutionary armies in Italy.

The campaign opened with a series of Suvorov's victories (Cassano d'Adda, Trebbia, and Novi). French troops were driven from Italy, save for a handful in the Maritime Alps and around Genoa. Suvorov himself gained the rank of "Prince of the House of Savoy" from the King of Sardinia.

But the later events of the eventful year went uniformly against the Russians. General Korsakov's force was defeated by Masséna at Zürich. Betrayed by the Austrians, the old field marshal, seeking to make his way over the Swiss passes to the Upper Rhine, had to retreat to Vorarlberg, where the army, much shattered and almost destitute of horses and artillery, went into winter quarters. When Suvorov battled his way through the snow-capped Alps his army was checked but never defeated. For this marvel of strategic retreat, unheard of since the time of Hannibal, Suvorov became the fourth Generalissimo of Russia.[citation needed] He was officially promised a military triumph in Russia but court intrigues led Emperor Paul to cancel the ceremony.

Early in 1800 Suvorov returned to Saint Petersburg. Paul refused to give him an audience, and, worn out and ill, the old veteran died a few days afterwards on 18 May 1800, at Saint Petersburg. Lord Whitworth, the British ambassador, and the poet Gavrila Derzhavin were the only persons of distinction present at the funeral.

Suvorov lies buried in the Church of the Annunciation in the Alexander Nevsky Monastery, the simple inscription on his grave stating, according to his own direction, "Here lies Suvorov". But within a year of his death the tsar Alexander I erected a statue to his memory in the Field of Mars.

Progeny and titles
In 1792, Suvorov founded Tiraspol, today the capital city of Transnistria. An equestrian statue of Suvorov sits in the central square of the city.
Suvorov's full name and titles (according to Russian pronunciation), ranks and awards are the following: Aleksandr Vasiliyevich Suvorov, Prince of Italy, Count of Rymnik, Count of the Holy Roman Empire, Prince of Sardinia, Generalissimo of Russia's Ground and Naval forces, Field Marshal of the Austrian and Sardinian armies; seriously wounded six times, he was the recipient of the Order of St. Andrew the First Called Apostle, Order of St. George the Bringer of Victory First Class, Order of St. Vladimir First Class, Order of St. Alexander Nevsky, Order of St. Anna First Class, Grand Cross of the Order of St. John of Jerusalem, (Austria) Order of Maria Teresa First Class, (Prussia) Order of the Black Eagle, Order of the Red Eagle, the Pour le Merite, (Sardinia) Order of the Revered Saints Maurice and Lazarus, (Bavaria) Order of St. Gubert, the Golden Lioness, (France) United Orders of the Carmelite Virgin Mary and St. Lazarus (on 20. April 1800), (Poland) Order of the White Eagle, the Order of Saint Stanislaus.

Suvorov's son, Arkadi Suvorov (1783–1811) served as a general officer in the Russian army during the Napoleonic and Turkish wars of the early 19th century, and drowned in the same river Rymnik that had brought his father so much fame. His grandson Alexander Arkadievich (1804–1882) served as Governor General of Riga in 1848–61 and Saint Petersburg in 1861–66. Suvorov's daughter Natalia Alexandrovna (1775–1844) known under her name Suvorochka married count Nikolay Zubov.

Legacy
But the later events of the eventful year went uniformly against the Russians. General Korsakov's force was defeated by Masséna at Zürich. Betrayed by the Austrians, the old field marshal, seeking to make his way over the Swiss passes to the Upper Rhine, had to retreat to Vorarlberg, where the army, much shattered and almost destitute of horses and artillery, went into winter quarters. When Suvorov battled his way through the snow-capped Alps his army was checked but never defeated. For this marvel of strategic retreat, unheard of since the time of Hannibal, Suvorov became the fourth Generalissimo of Russia.[citation needed] He was officially promised a military triumph in Russia but court intrigues led Emperor Paul to cancel the ceremony.

Early in 1800 Suvorov returned to Saint Petersburg. Paul refused to give him an audience, and, worn out and ill, the old veteran died a few days afterwards on 18 May 1800, at Saint Petersburg. Lord Whitworth, the British ambassador, and the poet Gavrila Derzhavin were the only persons of distinction present at the funeral.

Suvorov lies buried in the Church of the Annunciation in the Alexander Nevsky Monastery, the simple inscription on his grave stating, according to his own direction, "Here lies Suvorov". But within a year of his death the tsar Alexander I erected a statue to his memory in the Field of Mars.

Progeny and titles[edit]

In 1792, Suvorov founded Tiraspol, today the capital city of Transnistria. An equestrian statue of Suvorov sits in the central square of the city.
Suvorov's full name and titles (according to Russian pronunciation), ranks and awards are the following: Aleksandr Vasiliyevich Suvorov, Prince of Italy, Count of Rymnik, Count of the Holy Roman Empire, Prince of Sardinia, Generalissimo of Russia's Ground and Naval forces, Field Marshal of the Austrian and Sardinian armies; seriously wounded six times, he was the recipient of the Order of St. Andrew the First Called Apostle, Order of St. George the Bringer of Victory First Class, Order of St. Vladimir First Class, Order of St. Alexander Nevsky, Order of St. Anna First Class, Grand Cross of the Order of St. John of Jerusalem, (Austria) Order of Maria Teresa First Class, (Prussia) Order of the Black Eagle, Order of the Red Eagle, the Pour le Merite, (Sardinia) Order of the Revered Saints Maurice and Lazarus, (Bavaria) Order of St. Gubert, the Golden Lioness, (France) United Orders of the Carmelite Virgin Mary and St. Lazarus (on 20. April 1800), (Poland) Order of the White Eagle, the Order of Saint Stanislaus.

Suvorov's son, Arkadi Suvorov (1783–1811) served as a general officer in the Russian army during the Napoleonic and Turkish wars of the early 19th century, and drowned in the same river Rymnik that had brought his father so much fame. His grandson Alexander Arkadievich (1804–1882) served as Governor General of Riga in 1848–61 and Saint Petersburg in 1861–66. Suvorov's daughter Natalia Alexandrovna (1775–1844) known under her name Suvorochka married count Nikolay Zubov.

Legacy
Suvorov was buried in Saint Petersburg in the Armenian Church of the Smolensky Cemetery. His grave stone states simply: "Here lies Suvorov".[19]

Russians have long cherished the memory of Suvorov as a great captain of the Russian nation, and for the character of his leadership. In an age when war had become an act of diplomacy, he restored its significance as an act of force. He had a great simplicity of manner, and while on a campaign lived as a private soldier, sleeping on straw and contenting himself with the humblest fare.[citation needed].

Suvorov won more than 60 battles and never lost one.[20]

According to D.S. Mirsky, Suvorov "gave much attention to the form of his correspondence, and especially of his orders of the day. These latter are highly original, deliberately aiming at unexpected and striking effects. Their style is a succession of nervous staccato sentences, which produce the effect of blow and flashes. Suvorov's official reports often assume a memorable and striking form. His writings are as different from the common run of classical prose as his tactics were from those of Frederick or Marlborough".[21]
His gibes procured him many enemies. He had all the contempt of a man of ability and action for ignorant favourites and ornamental carpet-knights. But his drolleries served sometimes to hide, more often to express, a soldierly genius, the effect of which the Russian army did not soon outgrow. If the tactics of the Russians in the Russo-Japanese War of 1904–1905 reflected too literally some of the maxims of Suvorov's Turkish wars, the spirit of self-sacrifice, resolution and indifference to losses there shown formed a precious legacy from those wars. Mikhail Ivanovich Dragomirov (1830-1905) declared that he based his teaching on Suvorov's practice, which he held as representative of the fundamental truths of war and of the military qualities of the Russian nation.[citation needed]

The Suvorov Museum opened in Saint Petersburg in 1900 to commemorate the centenary of the general's death. Apart from in St. Petersburg, other Suvorov monuments have feature in Focşani, Ochakov (1907), Sevastopol, Izmail, Tulchin, Kobrin, Novaya Ladoga, Kherson, Timanovka, Simferopol, Kaliningrad, Konchanskoye, Rymnik, Elm, Switzerland and in the Swiss Alps.
His gibes procured him many enemies. He had all the contempt of a man of ability and action for ignorant favourites and ornamental carpet-knights. But his drolleries served sometimes to hide, more often to express, a soldierly genius, the effect of which the Russian army did not soon outgrow. If the tactics of the Russians in the Russo-Japanese War of 1904–1905 reflected too literally some of the maxims of Suvorov's Turkish wars, the spirit of self-sacrifice, resolution and indifference to losses there shown formed a precious legacy from those wars. Mikhail Ivanovich Dragomirov (1830-1905) declared that he based his teaching on Suvorov's practice, which he held as representative of the fundamental truths of war and of the military qualities of the Russian nation.[citation needed]

The Suvorov Museum opened in Saint Petersburg in 1900 to commemorate the centenary of the general's death. Apart from in St. Petersburg, other Suvorov monuments have feature in Focşani, Ochakov (1907), Sevastopol, Izmail, Tulchin, Kobrin, Novaya Ladoga, Kherson, Timanovka, Simferopol, Kaliningrad, Konchanskoye, Rymnik, Elm, Switzerland and in the Swiss Alps.