เรียนภาษาอังกฤษผ่านเพลง PAPA

ร้องเพลงไปพร้อมๆกันนะคะ แต่รอบแรกขอให้ร้องแบบไม่ดูเนื้อเพลงนะคะ ลองฟังดูว่าเราเข้าใจเนื้อเพลงสักกี่คำ สักสองสามเที่ยว แล้วค่อยดูเนื้อ ลองแปลโดยไม่ใช้ดิกชั่นนารีดูสักรอบก่อนนะคะ แล้วค่อยใช้ตัวช่วย แล้วร้องอีกสักครั้งค่ะ จากนั้นก็ร้องอีกกี่เที่ยวก็ได้ตามใจค่ะ โชคดีค่ะ อย่าลืมรำลึกถึง และหาของขวัญสักชิ้น ไปกราบเท้าคุณพ่อนะคะ
เนื้อเพลงค่ะ
Everyday my papa would work To try to make ends meet
To see that we would eat Keep those shoes upon my feet
Every night my papa would take me And tuck me in my bed
Kiss me on my head After all my prayers were said
And there were years Of sadness and of tears
Through it all Together we were strong
We were strong Times were rough
But Papa he was tough Mama stood beside him all along

Growing up with them was easy
The time had flew on by The years began to fly
They aged and so did I And I could tell
That mama she wasn't well
Papa knew and deep down so did she
So did she When she died Papa broke down and he cried
And all he could say was, "God, why her? Take me!"
Everyday he sat there sleeping in a rocking chair
He never went upstais Because she wasn't there

Then one day my Papa said, "Son, I'm proud of how you've grown"
He said, "Go out and make it on your own.
Don't worry. I'm O.K. alone." He said, "There are things that you must do"
He said, "There's places you must see"
And his eyes were sad as he As he said goodbye to me

Every time I kess my childrenม Papa's words ring true
He said, "Children live through you. Let them grow! They'll leave you, too"
I remember every word Papa used to say I kiss my kids and pray
That they'll think of me Oh how I pray They will think of me That way Someday

สถานีพลง 24 ชั่วโมง ThaiNN Music Station

ระหว่างฟังวิทยุ เรามาเพิ่มหน้าบล็อคเราในลิ้งค์เหล่านี้ เพื่อให้เพื่อนๆ รู้จักดีไหมคะ

The South of Thailand

THE SOUTH

This region extends southward along a narrow peninsula lying between the Andaman Sea its west side and the South China Sea on the east. It is a rich land in terms of the abundance of its natural resources, the fertility of its soil, the diversity of its people and its commercial viability.

The South is made up of 14 provinces from Chumphon in the north down to the Malaysian border 1,200 kilometres from Bangkok. It has a long coastline on either side with sandy beaches and offshore islands on both, and a rugged central hinterland of mountains and forests.

The east coast on the Gulf of Thailand always seems to be more relaxed, with long, wide bays and calm seas; the Andaman Sea coast tends to be more rugged and exhilarating, with its strange limestone rock formations and cliffs.

The occurrence of two seasonal monsoons means that the climate differs from the rest of Thailand. The southwest monsoon sweeps the west coast and the Andaman Sea from May to October, while the northeast monsoon moves across the Gulf of Thailand form November to February. The peninsula forms a barrier so that rain rarely falls on both coastlines simultaneously.

The area was once part of the Buddhist Srivijaya Empire but later came under the rule of Ayutthaya and then Bangkok. Chinese and Malaysian influences have played a large part in the cultural makeup of the region; the further south, the stronger the Malaysian influence, with a dialect akin to Malay, a predominance of Muslim communities and mosques. Rice fields give way to rubber plantations, and Chinese tin mining operations become evidence.

The coastline attracts most tourists, though Samui island in the Gulf of Thailand is growing in popularity as a laid-back holiday spot with first class diving opportunities nearby on Tao and Pha-ngan islands.

The Andaman Sea coast offers more sophisticated choices in the island province of Phuket, Thailand’s premier holiday resort. However, the fascinating rock formations and offshore islands at Phang-nga, Krabi and Trang are extremely popular for the diving and sailing opportunities they offer.

The mountains, rivers and forests in the national parks in the interior of the peninsula are also gaining popularity with eco-tourists, as can be seen with the growing numbers of safari expeditions on foot, by elephant and in canoes.

The South of Thailand consists of 14 provinces: Chumphon, Krabi, Nakhon Si Thammarat, Narathiwat, Pattani, Phang-nga, Phatthalung, Phuket, Ranong, Satun, Songkhla, Surat Thani, Trang and Yala.

The North East of Thailand

THE NORTHEAST

The Northeast of Thailand, a vast plateau covering nearly one third of the country, is usually known as Isan. It extends northwards to the Mekong River which divides Thailand from Laos, and to the south and it ends at the Dong Rek mountain range along the border with Cambodia.

It is known to be an arid region with soil of poor quality, but for tourism, Isan is one of the country’s most intriguing destinations with many Stone Age and Bronze Age dwellings and artifacts, and several significant temples that are a legacy of the great Khmer empire.

The sandstone shrines are popular tourist attractions, particularly the superbly restored sites at the historical parks of Phimai in Nakhon Ratchasima and Phanom Rung in Buri Ram. The great temple complex at Khao Phra Viharn in Si Sa Ket on the border with Cambodian is now accessible to visitors after a long period of isolation.

The Bronze Age settlements at Ban Chiang in the province of Udon Thani provide fascinating evidence of the work of the local potters some 5,000 years ago. The red and white pottery with characteristic “fingerprint” designs are thought to be the first earthenware vessels known to man.

Two of Thailand’s best-loved national parks, Khao Yai, Phu Kradung and Phu Rua in Loei, are in Isan. Other major attractions include the villages in Khorat and Khon Kaen where the beautiful local silk is woven by hand.

Isan is a comparatively poor region whose main income is from agriculture, and many of the younger people in the villages migrate to the city. But Isan folk have a distinctive character and dialect and a vigorous culture, with their old traditions still reflected in the many festivals unique to the region.

With its strategic position bordering Laos and Cambodia, Isan has in recent years risen to become a useful starting point for adventurous journeys to destinations along the mighty Mekong River. There have been important developments in infrastructure to accommodate what is expected to be a boom in tourism.

Travel in the region has been improved by domestic airlines with regular flights to regional airports; and it is no longer impossible to find luxury accommodation, especially in large provinces of Khon Kaen, Udon Thani Nakhon, Ratchasima and Ubon Ratchathani.

The Northeast consists of 19 provinces: Amnat Charoen, Buri Ram, Chaiyaphum, Kalasin, Khon Kaen, Loei, Maha Sarakham, Mukdahan, Nakhon Phanom, Nakhon Ratchasima, Nong Bua Lamphu, Nong Khai, Roi Et, Sakon Nakhon, Si Sa Ket, Surin, Ubon Ratchathani, Udon Thani and Yasothon.

The North of Thailand

THE NORTH

The North is the birthplace of the earliest Thai civilisation and has many sites of archaeological and cultural interest. Northern people are famous for their courtesy and hospitality, and the region is also noted for its variety of cultural traditions. Many tourists from the surrounding provinces converge on Chiang Mai for the annual Songkran Festival, and to Sukhothai for Loi Krathong.

The North falls into two distinct areas, the plains of the lower north from Nakhon Sawan to Sukhothai, and the mountainous upper north leading to borders of Myanmar and Laos. The mountain ranges along the borders are breathtaking, with waterfalls and fast-flowing rivers ideal for rafting. They are also the home of many ethnic hill people.

The region has three seasons, hot from March to May, wet from June to November and cool from December to February. High up in the mountains, though, “cool” may often mean extremely cold.

The Thai nation had its origins in the North, in city states that were gradually incorporated into the Lanna kingdom centred on Chiang Mai. Sukhothai became the first capital of Thailand, but the influence of the Lanna states of Laos and Myanmar can be clearly seen in the architecture and cuisine of the North.

The nomadic hill people of the region pursued their own course, moving back and forth across frontiers. There are six main tribal groups, Karen, Hmong, Lahu, Mien, Akha and Lisu, each with its own unique customs and clothing. Today, they are settled in villages on the mountainsides, a great attraction for travellers.

Most overseas visitors make for Chiang Mai, the northern capital, as a base for visiting ethnic tribes, soft adventure activities and shopping. Further north still, Chiang Rai and Mae Hong Son are centres for rafting, trekking and tours of tribal villages. To the south, the Historical Park at Sukhothai is an essential destination for all those wishing to discover more about the history and culture of Thailand.

The 17 provinces that comprise the North are Chiang Mai, Chiang Rai, Tak, Kamphaeng Phet, Lampang, Lamphun, Mae Hong Son, Nakhon Sawan, Nan, Phayao, Phetchabun, Phichit, Uthai Thani, Phitsanulok, Phrae, Sukhothai, and Uttaradit.

About Thailand - CENTRAL & EAST COAST

CENTRAL & EAST COAST

There are 26 provinces that make up Central and Eastern Thailand, and Bangkok is one of them. Geographically, this is Thailand’s heartland, extending from Lop Buri in the north and covering the rice bowl of the Central Plains around the Chao Phraya River. Further south, the area embraces the east and west coasts of the upper Gulf of Thailand.

This is Thailand’s most fertile farming area, a wide-ranging landscape of paddy fields, orchards and plantations. More than 1,000 years ago Thai settlers moved down from the north, gradually replacing Mon and Khmer influences and establishing communities at Lop CENTRAL & EAST COAST Buri then at Sukhothai, before founding a kingdom that lasted 417 years with Ayutthaya as its capital. When the Burmese destroyed Ayutthaya in 1767, the capital moved to Bangkok.

The Central region has a dramatic history, and its heritage of ancient temples, battlefields and ruins and two capitals, Ayutthaya and Bangkok, are a continuing fascination for visitors. The east and west sea coasts at the region’s southern end also draw huge numbers of visitors every year. Bangkok residents spend long weekends enjoying the relaxing seaside atmosphere, while holiday-makers from around the world to discover the delights of the tropical beach life.

On the eastern side, 400 kilometres of coastline extend from Chon Buri to Rayong with some of the finest beaches in Asia. Pattaya, with an enormous range of resorts, hotels and guesthouses, is its centre. If you are seeking a more relaxing experience, travel further down the coast to Rayong or Ko Samet, and the lovely islands of Ko Chang National Park near the Cambodian border.

On the west coast, the resorts of Cha-am and Hua Hin attract international travellers who prefer their more sophisticated yet laid-back atmosphere.

Far from the sea in the northwest of the region is Kanchanaburi, whose forested mountains, waterfalls and caves, national parks and wildlife sanctuaries on the border with Myanmar provide some of Thailand’s most enthralling scenery.

The 26 provinces of Central and East Coast are Ang Thong, Bangkok, Chachoengsao, Chai Nat, Chanthaburi, Chon Buri, Kanchanaburi, Lop Buri, Nakhon Nayok, Nakhon Pathom, Nonthaburi, Pathum Thani, Phetchaburi, Phra Nakhon Si Ayutthaya, Prachin Buri, Prachuap Khiri Khan, Ratchaburi, Rayong, Sa Kaeo, Samut Prakan, Samut Sakhon, Samut Songkhram, Saraburi, Sing Buri, Suphan Buri and Trat.


Central Thailand People

The inhabitants of Central Thailand after the prehistoric period were the Austro-Asiatic speakers, the Mon and the Khmer. Then came the Tai tribes and their principal group was the Siamese Tai. There are pockets of Mon speakers today but most tribes merged to produce a diverse looking nation.

Another significant migration group were the Chinese, many of whom mixed into the local communities. As with the other regions there are also minor ethic groups. The largest of these minority ethnic groups are the Karen who inhabit the mountain range to the west along the Myanmar boarder.

The Tai tribes came from China in the 13th C and the Khmers are believed to have come to Thailand [ and Cambodia ] in the 6th C , both groups displacing animist Austro-Asiatic speakers of numerous tribes.

The Khmers dominated the area and their language, beliefs and political systems were the basis of human daily life until displaced by the Tai. Today people call themselves Thai but this does not necessarily mean they are Tai

Tai Tribes In Central Thailand

Of the 30 Tai tribes or Groups to be found in modern Thailand, 9 can be identified in Central Thailand. These are:

* the Siamese Tai or Thai
* Thai Khom
* Thai Klang
* Tai Noi or Central Thai ] [ over 20 million ]
* The Phuan [ over 200,000 ]
* The Tai Bueng [ over 6,000 ]
* The Lao Ngaew [ 30,000 ]
* The Lao Song [ 50,000 ]
* The Lao Wieng [ 50,000 ]
* The Lao Krang [ 50,000 ] and
* The Yoy [ 10,000 ]

เรียนภาษาอังกฤษจาก โพสต์ทูเดย์

ฝึกอ่านภาษาอังกฤษจากข่าวนี้ดูค่ะ ไม่ต้องสนใจคำแปลนะคะ ลองออกเสียงให้ได้ก่อน อ่านทั้งหมดสักสองเที่ยว ไม่ต้องอายนะคะ จากนี้ ลองออกเสียงคำที่คิดว่าออกเสียงยากดูค่ะ ไม่ทราบว่าจะอ่านอย่างไร ก็ต้องเปิดพจนานุกรมค่ะ
Reading the Bangkok Post

November 17, 2009

Spy story

In general news this morning, we'll find out why Sirarak Chotphong has achieved sudden and unfortunate fame. In easy English news we'll find out why 85-year-old former US president Jimmy Carter is doing heavy work in Chiang Mai. Meanwhile, in easy business news, Jon Fernquest looks at the need for watchdog organisations to make sure local governments use their increased funding honestly. In mainly for fun we'll go to the comics section to learn what "broke" means. Words in the news has been updated.

TV appearance: Post Today has now posted the video of my appearance on the Suranand Today TV show.

Verbform practice: Here are three short video clips from my Bangkok Post staff classes illustrating an activity for practicing past verb forms – 25 different verbs in all. If you haveb't seen it, there is also a verbforms homepage with links to dozens of video clips.

School visit. I've also posted a feature on a recent visit to the Bangkok Post by year-4 students at Bangkok International Prep school. They should be pretty good reporters some day.

ทำไมเรียนภาษาอังกฤษเป็นสิบปีพูดไม่ได้ซักที

ครูเข้าใจอารมณ์คนที่เรียนภาษาอังกฤษแล้วพูดไม่ได้ ได้ดีพอสมควรเลยค่ะ เพราะเคยเป็นมาก่อน โดยเฉพาะเด็กผู้หญิง เนื่องจากโดยธรรมชาติจะเป็นเพศที่ช่างเจ๊าะแจ๊ะเจรจา เค้าเรียกว่้า มนุษยสัมพันธ์ดี มีความเป็นมิตร ไม่อาจอยู่คนเดียวในโลกได้ ต้องมีเพื่อนรอบตัวไว้ทุกๆ ที่ อันนี้รวมถึงเด็กผู้ชายบางคนด้วยนะคะ ก็เราชอบคุย ชอบสรวลเสเฮฮา พาร์ตี้ อ้ะนะ มีความสุขมากมาย

เรื่องมันเกิดขึ้นตอนที่เริ่มโตขึ้น พบคน พบเพืื่อนมากขึ้น สังคมเยอะขึ้น เริ่มมีอาจารย์ชาวต่างชาติในโรงเรียน ไปเที่ยวชายทะเล วัดวาอาราม น้ำตก ภูเขา ทุกๆที่ มีชาวต่างชาติปะปน บางทีก็มาซื้อของหน้าบ้านเรา มาถามทาง บางทีเค้าก็ต้องการความช่วยเหลือจากคนที่พอเข้าใจภาษาอังกฤษบ้าง ก็น่านแหละ ไอ้ความที่เป็นคนมีำน้ำใจในสายโลหิต อยากช่วย แต่เจ้ากรรม ไวยากรณ์ทั้งหลาย มันกระจัดกระจายไปหมด ได้แต่ยิ้ม เยส โน โอเค ....เหลือแค่นั้น.... แค่นั้นจริงๆ แล้วก็ยิ้มเจื่อนๆ ลาจากมาด้วย แต๊งกิ้ว กู๊ดบาย ไอเลิฟยู แสดงความรู้เพิ่มไปอีกนิด ไม่เสียหายนะ

สุดท้ายตัดสินใจเด็ดขาด ไม่เอาละ ชาตินี้ ขอทำงานกับคนไทยเท่านั้น แต่ว่า หันไปทางไหน ก็มีแต่ฝรั่ง ทำงานในเมืองไทยเยอะ ทั้งในบริษัทเรา บางทีก็เป็นลูกค้า แถมเพื่อนๆ ที่พูดสื่อสารภาษาต่างประเทศได้ ก็ได้เลื่อนตำแหน่งสูงขึ้นๆ จนน่าอิจฉา เห็นทีจะรอช้าไม่ได้แล้ว ยังพอมีเวลาผลักดันตัวเองให้ก้าวหน้าทัดเทียมเพื่อนๆ ได้ไม่ยาก อย่าท้อนะคะ ครูเจี๊ยบมีวิธีค่ะ

บล็อคนี้จะค่อยๆ หาวิธีการที่สนุกสนาน และเรียนรู้กันอย่างง่ายๆ ไม่น่าเบื่อมาแบ่งปันประสบการณ์กัน ถ้าใครมีวิธีอื่นๆ จะเสนอ ก็มาเสนอความเห็นไว้ได้นะคะ เราคนไทย ต้องช่วยกันค่ะ ขอให้ติดตามบล็อคนี้ไปเรื่อยๆนะคะ นอกจากนี้ เนื่องจากบล็อคนี้เพิ่งเริ่มต้น เพราะครูเจี๊ยบได้มีโอกาสไปเรียนหลักสูตรการทำธุรกิจผ่านสื่อออนไลน์ ในโครงการต้นกล้าอาชีพ ที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง ก็เลยได้ช่้องทางนำมาแบ่งปันกันค่ะ นอกจากการเรียนพูดภาษาอังกฤษแล้ว ก็อาจมีสาระอื่นๆ มาเล่าไว้ด้วย อย่าลืมแวะมาอ่าน และฝากความเห็นไว้ เพื่อเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ

ฝากตัวด้วยนะคะ ภาษาญี่ปุ่นพูดว่า kochirawa koso dozo yoroshiku onegashimasu. อิอิอิ อันนี้ก็เป็นคอร์ส สอนภาษาญี่ปุ่น ที่กระทรวงแรงงาน ร่วมมือกันมหาวิทยาลัยรามคำแหง จัดอบรมเช่นกันค่ะ เห็นมั้ยคะ ความรู้น่ะ เรียนได้ตลอดเวลา ไม่มีใครแก่เกินเรียน จริงไหมคะ สวัสดีค่ะ

อัจฉริยะโดยบังเอิญ

อัจฉริยะโดยบังเอิญ

เมื่อเร็วๆนี้ ครูเจี๊ยบได้ไปรื้อหนังสือ รีดเดอร์ไดเจสท์ สรรสาระ ฉบับเก่าๆ มากกกกก ( ปี 2546) มาอ่าน ก็เลยได้รื้อฟื้นเรื่องราวที่เกือบจะลืมไปแล้ว เป็นเรื่องที่ดีมาก บวกกับโอกาสดีวันนี้ จากโครงการต้นกล้าอาชีพ สอนทำบลอกเกอร์ เพื่อแบ่งปันความรู้ เป็นอาหารสมอง ก้บเพื่อนๆ ผู้สนใจ ก็เลยคัดลอกเค้า มาเล่าสู่กันฟังค่ะ

เรื่องแรก เป็นเรื่องของคู่รักสามาีภรรยาของกองทัพเรือแห่งหนึ่ง ภรรยาชื่อ เบ็ตตี้ เจมส์ ซึ่ง ณ วันที่ได้รับการสัมภาษณ์ อายุเธอ ก็ 84 ปี เธอเล่าว่า เื่มื่อปี พ.ศ. 2486 ริชาร์ด ผู้สามี วิศวกรประจำอู่กองทัพเรือแห่งหนึ่ง ได้รับมอบหมายให้ขึ้นไปทดสอบสปริงบน เรือ ซึ่งติดอยู่ที่อุปกรณ์สำคัญ สปริงเหล่านี้ ทำหน้าที่ชดเชยระดับสมดุลเวลาเรือเจอคลื่นหรือแรงระเบิด ริชาร์ดเห็นว่าสปริงตัวหนึ่งมีลักษณะแปลกไปจากตัวอื่นๆ เขาก็กลับมาเพียรเล่าให้ภรรยาฟังว่า "ถ้าปรับสปริงตัวนั้นให้ตึงพอดี ผมคิดว่าผมสามารถทำให้มันเดินได้เลยนะ" และนี่ก็คือจุดเริ่มต้นของ อัจฉริยะ โดยบังเอิญ หัวข้อที่เรากำลังอ่านกันอยู่ตอนนี้แหละค่ะ

เธอไม่เข้าใจหรอกว่าเค้ากำลังพูดถึงอะไร แต่เธอก็เห็นว่าริชาร์ดใช้เวลาทำงาน จนดึกดื่นค่อนคืนและทุกสุดสัปดาห์นานสอง ปี ทดลองลวดสารพัดชนิด ทั้งเส้นบางเส้นหนา ลวดที่ขดเป็นวงกว้างและวงแคบ เพื่อสร้างสปริงที่แข็งพอจะรักษารูปทรงของมันได้ ในขณะเดียวกัน ก็อ่อนมากพอที่จะสนองตอบสัมผัสอย่างแรงผลักให้มัน "เดิน" ลงบันได เป็นต้น สอง สามีภรรยา ทึ่งมากกับสปริงตัวแรกที่เป็นต้นแบบที่ทำมาจากเหล็กกล้าของสวีเดน "ผลงานออกมายอดเยี่มจริงๆ" มันหกคะเมนตีลังกา แถมยังหยุดชั่วครู่ได้ เหมือนกับกำลังตัดสินใจว่า ควรจะกระโดดต่อไปหรือไม่ จากนั้น ก็หกคะเมนตีัลังกาอีกรอบ แล้วก็ยักย้ายส่ายตัวไปมาอีกชั่วอึดใจ แล้วเอนตัวไปข้างหลัง ก่อนจะหกคะเมนตีลังกาอีกครั้ง แถมยังส่งเสียงตลอดเวลา เหมือนกำลังครวญเพลงอยู่ ซึ่งภายหลัง สปริงชิ้นนี้ เป็นต้นแบบสำหรับออกแบบ เข็มทิศไจโร ท่วงท่าของตุ๊กตาสปริง ทำให้เบ็ตตี้ต้องเปิดพจนานุกรม เพื่อค้นหาคำเรียกที่เหมาะสมและได้คำว่า สลิงกี้ ริชาร์ด จดทะเบียนลิขสิทธิ์สิ่งประดิษฐ์ของเขาในวันที่ 21 สิงหาคม 2489

สอง สามีภรรยาช่วยกันผลิตสปริงชุดแรกออกมา 400 ตัว และขายหมดอย่างรวดเร็วภายในชั่้วโมงครึ่ง เมื่อข่าวแพร่ออกไป ยอดขายก็พุ่งสูงขึ้น ในปี 2503 สลิงกี้ ถูกผลิตมาสู่สายตาชาวโลกกว่า 15 ปี ริชาร์ดบอกเบ็ตตี้ว่า เขาจะลาจากเธอและลูกๆทั้งหกคน เพื่อไปเป็นสาวกของลัทธิหนึ่งในโบลิเวีย เขาถามภรรยาว่า "อยากขายโรงงานหรือจะทำต่อไป" เธอตัดสินใจทำต่อ ภายใต้การบริหารของเบ็ตตี้อีก 40 ปีต่อมา บริัษัทเติบโตจนมีพนักงาน 100 คน ผลิตงานต่อเนื่องวันละ 24 ชั่วโมง ปัจจุบัน สลิงกี้ ถูกผลิตขายทั่วโลกมากกว่า 250 ตัว